Cineast Prins zonnetje in huis

Maureen kondigt filmprogramma aan“Wat een schitterende film. Als ik dit zie krijg ik meteen zin om binnenkort weer een zelfstandig filmproject te maken”. Ik heb net op het Strawberry Earth festival de veelgeprezen film Wasteland over de gigantisch grote vuilnisbelt in Rio de Janeiro gekeken samen met Maureen Prins. De 34- jarige enthousiaste Prins is al 12 jaar filmmaakster en staat vandaag op het festival met haar mobiele cinema. In het busje dat op aardgas rijdt, reist ze heel het land door, maar maakt ze ook trips naar bijvoorbeeld Hongarije, Italie en Servie. Het bijzondere aan de cinema is dat het wordt aangedreven door zonne-energie. Op het dak van de bus staan 3 zonnepanelen, waarmee alle benodigde apparatuur van energie wordt voorzien. De films die Maureen programmeert staan allemaal in het teken van duurzaamheid of sociale issues. De kijkers krijgen hele korte filmpjes voorgeschoteld waarbij de boodschap van de klimaatcrisis net zo klip en klaar is als die van Al Gore alleen op een hele grappige manier verpakt. Maureen kijkt naar filmZo is er een animatiefilmpje van een hond die dagelijks zijn plasje komt doen bij zijn favoriete boom. Hij ziet de boom groeien en bloeien totdat op een dag een man met een kettingzaag de boom omverzaagt. De hond explodeert zowaar en neemt wraak op de mensheid door elke man en vrouw die hij tegenkomt als plaspaal te gebruiken... Maureen hierover: “Ik vind het belangrijk dat mensen die je normaal gesproken niet bereikt met deze issues op een luchtige manier wel erbij kunt betrekken.” Zo staat ze ook regelmatig in achterstandswijken waar opeens halve straten uitlopen om haar filmpjes te bekijken. Tussen de films door heb ik het met Maureen over de veelzijdigheid van haar baan. “Rondom de mobiele cinema regel ik alles zelf. De marketing, de administratie het programmeren van de films, het monteren van films en uiteraard het op- en afbouwen. Naast de mobiele cinema maak ik ook filmprojecten in opdracht voor bedrijven of provincies. Zo stond ik 2 weken geleden nog op een vuilnisbelt (weliswaar niet in Rio maar in Tilburg) om een filmpje te maken over aardgas. Ik word van veel dingen enthousiast, dus zeg ik ook tegen veel dingen ja; dat is nog wel eens mijn valkuil” Sjouwen van zandzakkenMaureen kwam in aanraking met het medium film tijdens haar opleiding aan de Kunstacademie. Voor een project leende ze een videocamera en dat bleek voor haar het gouden ei. Ze kocht zelf een camera, studeerde af op video-installaties en volgde een Masters in Sheffield. Dankzij oud studiegenoten kwam ze in 2006 in aanraking met guerilla cinema en dacht bij zichzelf; dat wil ik ook. Ze breidde het concept uit, vroeg subsidie aan en ziet nu dus heel veel leuke plekken in Nederland en daarbuiten. “We hebben voorstellingen gehad waar 800 man naar keken, maar ook 1 keer dat er 1 persoon kwam opdagen. In Roemenie hebben we met -20 graden opgetreden en moest het filmdoek binnen 30 seconden in elkaar worden gezet anders zou het zeil krimpen.” Eén ding is zeker: Bij Maureen staat haar werk op de eerste plek. “Ik ben altijd wel bezig met mijn werk. Dat is soms wel eens lastig voor mijn prive situatie, maar goed, ik wil dat zoveel mogelijk mensen blij worden van wat ik maak. Het mooiste van mijn werk vind ik het monteren van films. Dat is een soort Zweedse kruiswoordpuzzel waarbij je alle ontbrekende delen met elkaar moet zien te verbinden om er een mooi resultaat uit te krijgen. En wat vaak nog mooie verrassingen oplevert.” Ik zou zeggen: Maureen, blijf ons verrassen!

Er zijn nog geen reacties. Reageer als eerste!

Reageer