Vogelvrije Wouter

Wouter achter collectiveIn bijna onverstaanbare bewoordingen speelt zich een supersnel vraag en antwoordspelletje voor me af. De antwoorden laten echter niet te wensen over en luiden elke keer volmondig check, check, check. En dat is maar goed ook, want anders komen we hier nooit weg. Als alle ca 50 checks zijn gedaan volgt de power assurance check waarbij we twee keer even een paar meter opstijgen. Dan volgt een go en voor ik het weet propeller ik een paar honderd meter boven Den Helder.

Ik ben aan boord bij helikopterpiloot Wouter de Vries (28 jaar) en zijn mede-piloot. Wouter neemt deze rit het vliegen voor zijn rekening, terwijl zijn collega zich richt op de communicatie met traffic control en de procedures. Het bedrijf CHC waar hij werkzaam voor is, vervoerd vakmensen van en naar boorplatformen in de Noordzee. Gehesen in een dompel en een reddingsvest zit ik met 6 passagiers aan boord.

Flight voorbereidingVandaag vliegen we route KZ60 via twee platformen waar de passagiers worden afgezet. “Middels denkbeeldige ankers (de zogenaamde waypoints) in het luchtruim plannen we onze route. Dat doen we overigens al voor vertrek waarin we het vluchtplan doornemen. Daarin kijken we ondermeer naar het aantal passagiers, de fuel planning en dus de bestemmingen. De routes houden we aan omdat we niet altijd op elke hoogte zichtbaar zijn op de radar in Amsterdam waar traffic control ons in de gaten houdt. Dan weten zij waar we ons ongeveer bevinden.”

Wouter was in zijn jeugd fervent sporter en was al vroeg geïnteresseerd in de luchtvaart. “Het was een droom van me om daar iets mee te doen.” Hij koos in eerste instantie voor een opleiding aan de Academie voor Lichamelijk Opvoeding. Tijdens deze studie, waarbij het sporten zelf minder en het organiseren van sportieve events des te meer centraal stond, kwam hij erachter dat hij toch liever zijn droom als vlieger wilde waarmaken. Hij maakte zijn studie wel af en belandde op een wachtlijst voor een vliegopleiding. Hij werkte twee jaar bij een sportorganisatiebureau alvorens hij in de Verenigde Staten kon beginnen aan zijn opleiding.

“Ik wilde vanaf het begin al helikopterpiloot worden, omdat ik dat sportiever vliegen vind dan in de burgerluchtvaart.” Nadat hij zijn brevet heeft gehaald en ook nog twee maanden in London zijn Instrument Rating behaald solliciteert hij en mag op sollicatiegesprek komen bij CHC. Na een aantal tests wordt hij aangenomen. Toch wel fijn als je bedenkt dat je na een opleiding met een schuld van ruim 150.000 euro zit opgezadeld.

Voor het gevoelDe vlucht vandaag loopt zeer voorspoedig en na ruim een uur neemt Wouter de collective in zijn linkerhand en tezamen met de cyclic in zijn rechterhand zet hij ons weer veilig aan de grond op de basis. “Alles is gericht op veiligheid en voor alle systemen is minimaal 1 back-up.” Alle aanwezige knopjes in de cockpit duizelen mij een beetje, maar Wouter heeft dan ook niet voor niets metersdikke instructies doorgenomen om dit allemaal onder controle te hebben.

“Als ik een paar dagen niet vlieg word ik onrustig en wil ik weer op pad. Met het vliegen voel ik me zo vrij als een vogel. Ik mag mijn hobby uitvoeren en krijg er nog voor betaald ook en daarnaast heb ik een kantoor met een van de mooiste uitzichten die je kunt bedenken.” vertelt Wouter. Als ik in een zijkamertje nog rustig aan het napraten ben met Wouter wordt hij weer opgeroepen. Zijn volgende vlucht is vervroegd en dus mag hij weer de lucht in. Have a good flight!

2 Reacties op Vogelvrije Wouter
  1. C. Verschoor-v.d.Wulp
    april 8, 2012 | 17:17

    Heel leuk om te lezen dat Wouter van zijn hobby zijn droombaan heeft kunnen maken. Wouter, heel veel succes!

  2. Arie van der Wulp
    april 9, 2012 | 09:57

    Goed zo, Wouter de Vries. Hoe hoger je vliegt, des te verder je komt, als je maar wel met beide benen op de grond blijft staan!

Reageer